Of het nu gaat om de peuterspeelzaal, je lievelingspotlood, dat ene vriendje, je oma of die vertrouwde plek waar je alles kent; vroeg of laat moeten we allemaal afscheid nemen. Maar hoe doe je dat eigenlijk? En wat als jij degene bent die achterblijft?

In Zeg maar dag doen drie performers allerlei pogingen tot afscheid nemen en achterblijven. Ze zwaaien, verdwijnen, doen alsof ze gaan, zwaaien nog wat meer, omhelzen, zingen elkaar toe en oefenen in blijven – ook als de ander dat niet doet. Verdriet van missen en de vreugde van elkaar weer vinden wisselen elkaar razendsnel af. Want dat wat je soms overspoelt, kan ook wegzinken, om daarna weer zachtjes boven te komen drijven. En misschien is verdriet ook gewoon maar liefde die een weg naar buiten zoekt.

Met weinig woorden en veel muziek laat Zeg maar dag emoties op poëtische wijze stromen en biedt op troostende wijze ruimte aan grote gevoelens voor kleine mensen.